Powiem szczerze, że mam dość podobnych newsów. Niejaki Timothee Kolodziejczak, 20-letni rezerwowy lewy obrońca Olympique Lyon, nie wyklucza gry w reprezentacji Polski. Ale traktuje tę opcję jako wyjście awaryjne, absolutnym priorytetem dla tego młodego człowieka jest bowiem powołanie do seniorskiej reprezentacji Francji. No i jeśli się nie doczeka (ciekawe, jak długo będzie czekał), to łaskawie rozważy ewentualność przyjazdu na zgrupowanie reprezentacji Polski. Mam być szczery? Człowieku, czekaj na powołanie do usranej śmierci. I zostań we Francji.

Kolodziejczak zadebiutował w Ligue 1 trzy lata temu i do tej pory nie potrafił wywalczyć sobie miejsca w podstawowym składzie ekipy z Lyonu. Wchodzi na boisko wyłącznie wtedy, gdy kontuzjowani są zawodnicy z pierwszej jedenastki. Grywa w młodzieżowych reprezentacjach Francji i jest młodzieżowym (U-19) mistrzem Europy z 2010 roku. Czyli trochę się już otrzaskał w seniorskim futbolu i ma jakieś sukcesu w piłce młodzieżowej. Zatem piłkarsko człowiek obiecujący.

Ale mentalnie dla mnie nie do zaakceptowania. Co prawda rozumiem go, że bliżej mu do kadry Francji i że pragnie gry w barwach "Les Blues", ale niech przestanie pitolić o "wyjściu awaryjnym". Reprezentacja Polski nie jest śmietnikiem. Tu nie trafia się dlatego, że ma się dziadka Polaka i nie udało się dostać do kadry kraju, w którym się mieszka. Jeśli Timothee tak postrzega kadrę "biało-czerwonych", niech sobie odpuści Polskę. Mnie nie obchodzą jego wyjścia awaryjne i nie życzę sobie, żeby w taki sposób traktować narodową reprezentację mojego kraju.

Zdaję sobie sprawę z tego, że już teraz mamy parę takich "odpadków" w kadrze. Piłkarzy, którzy bezskutecznie czekali na powołanie do reprezentacji krajów, w których od dziecka w zasadzie żyli - np. Obraniak, Boenisch, być może zaraz Perquis. Oni wszyscy z pewnością marzyli o kadrach Francji i Niemiec, ale grają (lub zagrają) dla Polski. I niech tak pozostanie. Ale to nie może być reguła, takich zawodników może być 2-3. Nasza reprezentacja nie powinna składać się ze sfrustrowanych piłkarzy gorszego sortu, którzy zostali odrzuceni przez selekcjonerów innych zespołów narodowych.

Nie może być też tak, że jeśli jakiś piłkarz z polskimi korzeniami nie trafi do innej reprezentacji, to zaraz sobie pomyśli: "O, mam dziadka Polaka, to zadzwonię do Smudy, na pewno mnie powoła". Bo o szacunek reprezentacja kraju walczy nie tylko na boisku, ale również poza nim. I chciałbym, żeby poprzeczka dla kandydatów na reprezentantów Polski była zawieszona bardzo wysoko. Tak wysoko, żeby chłystek z Francji przestał myśleć o Polsce jako o "wyjściu awaryjnym". Tym bardziej, że jeszcze sporo musi się nauczyć.

Dlatego - w przeciwieństwie do autora bloga Zabiaperspektywa, do opinii którego link znajdziecie poniżej - nie będę płakał, jeśli Timothee Kolodziejczak pozostanie we Francji i tam zrobi błyskotliwą karierę. Albo zostanie i kariery nie zrobi. Byle nie pchał się do nas. Tacy ludzie nigdy nie będą grali z zaangażowaniem, wiecznie z myślą o tym, że trafili do słabszej reprezentacji. "Wyjścia awaryjnego" nikt nie traktuje na poważnie.

Tak samo jak ja pana Kolodziejczaka. Adieu!


PS. Żeby nie było wątpliwości. Nie mam nic przeciwko temu, by w reprezentacji Polski grali piłkarze z polskimi korzeniami, którzy wychowali się w innych krajach. Nie chcę u nas tylko takich, którzy "ewentualnie", "może", "łaskawie", "na zasadzie wyjścia awaryjnego" mogliby u nas zagrać. Tacy niech topią swoje frustracje gdzie indziej. Ja chcę w kadrze ludzi, którzy na boisku zostawią zdrowie i będą gryźć trawę.


EDIT: Szykuje się nam kolejny "odpadek". Właśnie trener reprezentacji Izraela, Luis Fernandez, nie powołał Maora Meliksona z Wisły Kraków do kadry na mecze eliminacyjne do EURO 2012. Czyli co...? Meliksona powoła Smuda?


Kolodziejczak chce grać dla Polski - wpis na blogu zabiaperspektywa.blox.pl


Zapraszamy na: www.footballblog.pl.