Zazdroszczę Jerzemu Dudkowi. Facet dobija czterdziestki, w Realu Madryt zagrał kilka meczów przez cztery lata, jak wyszedł na boisko, to zaraz połamał sobie szczękę. Reprezentacja Polski o nim zapomniała. Polskie i europejskie media przypominały sobie o nim wyłącznie wtedy, kiedy kończył mu się kontrakt. I zadawały sobie pytanie: przedłużą czy nie przedłużą? No i przedłużali. Ale musiał nadejść ten moment, kiedy nie przedłużyli. Większość Polaków triumfuje: nareszcie, przecież on tam w Madrycie opierdzielał się za kosmiczne pieniądze. Ale ja nie tego mu zazdroszczę.

Zazdroszczę mu tego, jak został potraktowany w klubie. Jak został pożegnany przez piłkarzy na boisku. Jak Mourinho i największe sławy światowego futbolu ustawiły się w szpaler, kiedy Jerzy Dudek schodził z boiska po rozegraniu ostatniego swojego meczu w Realu Madryt. Nie jestem specjalnie sentymentalny, ale to naprawdę było wzruszające. No bo nie tak żegna się rezerwowego zawodnika. Tak żegna się kogoś ważnego. Bo Dudek chyba jednak kimś ważnym w Realu przez tych kilka lat naprawdę był.

Co do samego pożegnania jeszcze. Mecz z Almerią już dla samego klubu znaczenia nie miał, bo i tak mistrzem została wcześniej Barcelona. Jednak był ważnym wydarzeniem dla kilku piłkarzy. O Dudku już wspominałem - Mourinho na pożegnanie wystawił Polaka do pierwszego składu. Oprócz tego to spotkanie miało dać Cristiano Ronaldo tytuł króla strzelców Primera Division z największą liczbą strzelonych goli w sezonie. I udało się - CR7 strzelił dwa gole (mecz zakończył się rezultatem 8:1!) i z dorobkiem 40 bramek w 38 kolejkach został samodzielnym rekordzistą Primera Division (Portugalczyk wymazał dokonania Telmo Zarry i Hugo Sancheza, którzy zdobywali po 38 goli). Niesamowity wyczyn. Dodatkowo Ronaldo w całym sezonie zagrał w 54 meczach Realu i strzelił... 53 bramki! Oznacza to, że oficjalnie zdobył nagrodę Złotego Buta dla najlepszego strzelca w Europie.

Zobacz gole z meczu Real Madryt - Almeria

Dodatkowo w pożegnalnym meczu Dudka hat-trickiem popisał się Adebayor, szalał Karim Benzema, czarował Mesut Oezil. Jednak największą owację i tak zebrał Jerzy Dudek. Ludzie na trybunach stali i bili brawo polskiemu golkiperowi. Bo na Stadio Bernabeu wszyscy wiedzieli, że ten człowiek idealnie wpasował się w specyfikę ich klubu, znał swoją rolę (bądźmy szczerzy, na wygryzienie Casillasa szans najmniejszych nie miał) i ją akceptował. W każdej chwili był jednak gotowy zastąpić bramkarza reprezentacji Hiszpanii i nie zejść poniżej bardzo wysokiego poziomu.





Czy Dudek marnował się na ławce w Realu? Nie wiem. Być może. Może powinien grać w jakimś słabszym klubie. Ale rozumiem go. Na zakończenie kariery dostał ofertę gry w legendarnym klubie i z niej skorzystał. Pewnie ktoś powie, że Dudka rozumiem, a Kuszczaka w Manchesterze potępiam. Ale Kuszczak jeszcze nie ma trzydziestu lat! On marnował swoje najlepsze lata na ławce klubu z Old Trafford, nie mogąc wygryźć z bramki holenderskiego emeryta. W takiej sytuacji po prostu się odchodzi. A to, jak w United potraktowano Kuszczaka świadczy o klasie "Czerwonych Diabłów" i Fergusona jak najgorzej.

Mam nadzieję, że Jerzy Dudek nie zmarnuje tej swojej kariery i nie rozmieni jej na drobne. Modlę się, żeby nie złapał go w swoje szpony PZPN i śnieżnozębny Lato. Znając dobre wychowanie Jurka wszystko jest możliwe. Ale jedno jest pewne: nie mamy zbyt wielu zdobywców Ligi Mistrzów i bohaterów meczów finałowych tych rozgrywek. Nie zmarnujmy Dudka.


Tomasz Szatański

Zapraszamy na: www.footballblog.pl