Rzadko kiedy można obejrzeć tak wspaniały mecz Ligi Mistrzów już w fazie grupowej. Zazwyczaj jest tak, że drużyny (najczęściej te najwyżej notowane) skupiają się na tym, żeby przejść do następnej fazy rozgrywek jak najmniejszym nakładem sił. A tu taka niespodzianka, ale jakże miła!

Początek meczu był dosyć zaskakujący. Jeszcze nie zdążyłem dobrze się rozsiąść w fotelu, a Javier Zanetti kropnął prawą nogą na bramkę Tottenhamu. Gomes był bez szans. Worek z golami został bardzo szybko rozwiązany. Następnie bramkarz Spurs został wyrzucony z boiska, moim zdaniem niesłusznie. Myślałem, że to zepsuje mecz i stanie się jednostronny. Pierwsza połowa potwierdzała moje obawy. Zanim się obejrzałem, było już 3:0 dla Interu. Geniusz Eto’o dokończył dzieło zniszczenia w 35 min., strzelając swojego drugiego gola w meczu , a już szóstego w tej edycji LM.

Różnica między Benitezem a Mourinho jest taka, że drużyna z San Siro gra dużo bardziej efektownie. Samuel Eto’o w końcu może robić na boisku, to co potrafi najlepiej, czyli doprowadzać do rozpaczy bramkarzy i obrońców przeciwnika. Benitez zmienił swój styl pracy diametralnie w porównaniu do tego, co robił w Liverpoolu. I dobrze! Postawił na ofensywę i młodych graczy. Już nie próbuje na siłę sprowadzać hiszpańskich zawodników. Czy ten sposób prowadzenia zespołu przyniesie mu sukces w postaci obrony najważniejszego trofeum w Europie? Będzie trudno, ale nawet, jeżeli mu się nie uda, nie oznacza to porażki, bo jeszcze nikomu nie udało się obronć tego tytułu.

Wracając do meritum, druga połowa meczu na San Siro wydawała się już tylko formalnością. Wtedy przebudził się Gareth Bale. Nominalny lewy obrońca tym razem został ustawiony na pozycji lewoskrzydłowego. Bałem się, że Inter strzeli nam jeszcze ze trzy gole – powiedział po meczu Harry Redknapp. Pierwszego gola strzelił po 40 – metrowym rajdzie. Nawet Zanetti nie zdołał go dogonić. Z krycia Bale’a zrezygnował nawet atleta Maicon. Drugi gol był kopią piewszego. Trzeci to raczej wynik nieporadności obrońców Interu. Kiedy ostatnio Inter stracił trzy gole przed własną publicznościa? Tego chyba nawet nie pamiętają najstarsi kibice Interu.

Młody lewy obrońca Tottenhamu już zdążył zostać wybranym Piłkarzam Roku w Walii. Już od bardzo dawna przewidywano, że będzie z niego wielki piłkarz. Zadebiutował w barwach Southampton  w wieku 16 lat i 275 dni. Piewszy występ dla reprezentacji Walii zaliczył, gdy miał 16 lat i 315 dni. Do Tottenhamu przeszedł w 2007 roku za kwotę 10 mld funtów, tak więc już wtedy był uznawany za wielką gwiazdę. W przyszłości może zostać następcą Ryana Giggsa. Fabio Capello na pewno żałuje, że ten chłpak nie jest Anglikiem. Polsce zresztą też by się przydał taki lewy obrońca, bo akurat z bokami obrony mamy największe problemy.

Zaraz po meczu rozgorzała dyskusja, gdzie młoda gwiazda będzie mogła przejść w następnym okienku transferowym. Czy będzie to Real, a może szastający pieniędzmi Manchester City. Nie myślę o żadnym innym klubie. Podoba mi się w Tottenhamie – uciął dyskusję Bale. Poza tym trener Tottenhamu nie ma najmniejszego zamiaru go sprzedwać. Chce on wokół niego budować drużynę.

Żeby nie zakończyć wyłącznie na zachwytach nad wschodzącą gwiazdą europejskiego futbolu, chciałbym powiedzieć coś niecoś o młodzieży z Interu. Najbardziej spodobał mi się Coutinho, ale Biabiany także pozostawił po sobie wpaniałe wrażenie. Są oni świadectwem całkowitej zmiany polityki transferowej Massimo Morattiego, który jak dotąd uchodził za kapryśnego milionera w stylu szejków, właścicieli Manchester City. Obydwaj wyżej wymienieni piłkarze przyszli do klubu z Mediolanu kiedy byli jeszcze juniorami. Później byli wypożyczani do słabszych klubów, gdzie mieli się ogrywać. Teraz świetnie sobie radzą w pierwszym składzie. Włodarze Interu chyba pozazdrościli Wengerowi.


Pozdrawiam,
Jakub Derkowski