Nieobliczalny, czasem ekscentryczny a przy tym wstrzemięźliwy i opanowany -  Pep Guardiola, trener Dumy Katalonii już trzeci sezon prowadzi Barcelonę do kolejnych sukcesów.

Chyba żaden z kibiców Barcy nie spodziewał się, że Guardiola swój szczyt trenerski osiągnie w debiutanckim sezonie. Sześć trofeów, do których dołączył w poprzednim sezonie mistrzostwo kraju.

Trudno nie zgodzić się ze słowami Ibrahimovica, który poproszony o opinię na temat Guardioli stwierdził, iż po sezonie, w którym zdobył wszystko zrezygnowałby z kariery trenerskiej.

Szokująca informacja o zatrudnieniu Pepa Guardioli na stanowisku pierwszego trenera FCB zaskoczyła nie tylko , ale przede wszystkim katalońskich kibiców.

Spodziewano się, że następcą Rijkarda zostanie trener doświadczony, opromieniony sukcesami klubowymi. Wśród faworytów do objęcia schedy po Holendrze wymieniano m.in. Jose Mourinho.

Nobilitacja jaką niewątpliwie było awans ze statusu trenera kadry B Barcelony wyzwoliła jednak dodatkowe pokłady energii młodego Hiszpana.

Określenie trenera Barcy jako szczęściarza byłoby jedynie pusto brzmiącym frazesem. Guardiola ryzykował. Zakończenie współpracy z idolami katalońskich kibiców: Ronaldinho i Deco podsycało jedynie gorącą atmosferę na Camp Nou.

Niepopularne decyzje zaowocowały jednak zdobyciem szacunku wśród pozostałego barcelońskiego gwiazdozbioru. Eto’o, Henry czy Valdes po raz kolejny musieli udowodnić swoją przydatność w drużynie.

Za podstawę rozwoju drużyny przyjął atmosferę w szatni. Zawodnicy znowu zaczęli odczuwać głód zwycięstw. Początki nie należały do najprzyjemniejszych. Porażka m.in. z Wisłą Kraków, nieprzekonujący styl Katalończyków stanowiły pożywkę dla miejscowych tabloidów wieszczących rychłą  katastrofę klubu.

Większość komentatorów była wówczas zgodna: debiutancki sezon Guardiola zakończy jeszcze przed jego pełnym rozkwitem.

Jednak były kapitan Dumy Katalonii nie zmienił trenerskiego nastawienia.

Zdumiewał nie tylko sposób pracy, przeprowadzania treningów, ale przede wszystkim polityka transferowa. Guardiola postanowił skorzystać z dobrodziejstwa klubowej szkółki. Pedro czy Sergio Busquets niemal natychmiast stali się bezcennymi zmiennikami jakich próżna szukać w Europie.

Największym odkryciem trenera Barcy okazał się jednak niechciany w ManU Gerard Pique.

Fantastyczna gra obronna połączona z nieprawdopodobną dyspozycją strzelecką Eto’o i fenomenalną formą Messi’ego dały piorunujące efekty.

Po niemrawym początku sezonu Barcelona w 38 ligowych spotkaniach wywalczyła 87 pkt, wyprzedzając odwiecznego rywala z Madrytu aż o 9 oczek, zdobywając po drodze Puchar Króla.

Zwycięstwo w Lidze Mistrzów było jedynie potwierdzeniem dominacji Barcy na Starym Kontynencie, zaś dopełnieniem światowej hegemonii była wygrana Pucharu Interkontynentalnego.

W poprzednim sezonie po raz kolejny fetował mistrzostwo kraju, bijąc po drodze rekord punktów zdobytych w jednym sezonie (99 oczek!).

Uzupełnieniem fantastycznej pracy coacha Barcy stał się dobór współpracowników na czele z Tito Vilanovą. Jednak niezbędnym elementem mistrzowskiej układanki okazała się taktyka. Strategia, ustawienie drużyny stały się pasją trenera Barcy, efektem czego szachy Guardioli kończyły się zamatowaniem rywala niemal w każdym spotkaniu.


W tej chwili nikt nie wyobraża sobie FCB bez dyrygującego Guardioli. Trudno jednak przypuszczać, że Hiszpan wytrzyma na ławce Camp Nou do końca kariery. Kilka tygodni temu pojawiła się informacja, jakoby Guardiola miał zająć stanowisko Sir Aleksa Fergusona. Czy w zespole Czerwonych Diabłów Pep odniósłby podobne sukcesy? Pytanie tyleż zastanawiające, co kłopotliwe.

Czy także tym sezonie prezes spółki Barcelona&Company poprowadzi zespół do kolejnych sukcesów? Wszystko na to wskazuje. Prawdziwym jednak testem Katalończyków będzie Gran Derbi. Czy i tym razem Guardiola udźwignie presję mediów i kibiców?


Grzegorz Dacko
Fot.: fcbarca24.blox.pl