witam,

dzisiejszym tematem, którym chciałbym się z Wami podzielić jest temat trenerów. Dla mnie, dobry trener powinien być dla drużyny. Nie tylko powinien to być ktoś z dobrym warsztatem trenerskim i pomysłem na drużynę (to temat na inny felieton), ale przede wszystkim psychologiem, a nawet kimś w rodzaju ojca. Właśnie tym aspektem chciałbym się zająć.

Spróbuję wziąć na tapetę szkoleniowców z tej najwyższej półki. Nie będę ich oceniał, gdyż nie jestem tego godzien :) tylko właśnie według moich zebranych wiadomości chciałbym Wam przekazać ich jedną cechę która czyni ich jak nie najlepszych to z pewnością jednych z najlepszych. Tą cechą jest szacunek do drugiego człowieka!!! W tym przypadku szacunek trenera do zawodników czym automatycznie zdobywają sobie zaufanie i ten sam szacunek u tychże piłkarzy.
Trenerzy których mam na myśli to Jose Mourinho z Realu Madryt, Arsen Wenger z Arsenalu Londyn oraz Alex Ferguson z Manchesteru United.

Wenger i Ferguson od wielu lat pracują niezmiennie w swoich klubach i spod ich ręki wyszli gracze o formacie światowym mający dzisiaj status gwiazd min. Cristiano Ronaldo czy Thierry Henry. Pod ich okiem zawodnicy dojrzewają piłkarsko i mentalnie - co dokładnie podkreślił wspomniany Ronaldo typując na najlepszego trenera na świecie swojego  byłego opiekuna z Old Trafford (tu specjalnie użyłem słowa opiekun gdyż nie jest to tylko trener, ale właśnie ktoś więcej). Jose Mourinho gdzie się nie pojawi (w kolejnych klubach piłkarskich oczywiście) zdobywa sobie sympatie piłkarzy nawet tych najbardziej wybrednych i mających status trudnych np. Zlatan Ibrahimowić. Czym zdobywają sobie ten szacunek i sympatię ???

Moim skromnym zdaniem normalnością, wsparciem, rozmową, czyli zwykłymi ludzkimi cechami. Jak Fabiański o którym pisałem we wcześniejszym felietonie - zapraszam tych co nie mieli jeszcze okazji rzeczytać :), miał kryzys, Wenger był pierwszym, który go wspierał podkreślając to na każdym kroku że jest dobrym bramkarzem biorąc tym samym na siebie automatycznie część krytyki za błędy Łukasza. Nie bał się tego, nie bał się utraty pracy [dlatego dzisiaj jest w tym miejscu w którym jest], bo przecież są w jednej drużynie, są jedną rodziną, a to zobowiązuje.

 Podobna sytuacja ma się z Sir Alexem, który ma wpływ na każdego zawodnika. Chociażby sprawa ostatniego zamieszania z osobą Wayne'a Rooneya w tle i jego spraw rodzinnych czy przenosin do City (chyba nikt nie wierzył że Ferguson do tego dopuści). Te sprawy nie były mu obce, wręcz czuł się odpowiedzialny za swojego zawodnika i nie mógł go zostawić samego z problemami.

Podobną inicjatywę wykazał "The Special One" czyli Mourinho gdy na początku swojego pobytu w Realu Madryt wstawił się za krytykowanym [że ten nie strzela bramek i jest bez formy] Ronaldo mówiąc że jest najlepszym napastnikiem świata. Dzisiaj CR7 strzela jak na zawołanie. W samych superlatywach wypowiadał się też o Karimie Benzemie [który jest tylko rezerwowym] krytykowanym przez wielu i wskazanym do odejścia w zimowym oknie transferowym. Mourinho mówił że Francuz jest tak samo ważny i potrzebny jak reszta drużyny. Portugalczyk wie (w końcu ilość zdobytych trofeów o tym może świadczyć), że żeby osiągnąć sukces potrzebni są wszyscy którzy w danym momencie są w szerokiej kadrze. Każdy jest tak samo ważny - stary, młody, pierwszy, dziesiąty, dwudziesty. Jak w piosence Majki Jeżowskiej -"Wszystkie dzieci nasze są" ;)

O wielkości tych panów i ich podejścia do sprawy świadczą opinie i wypowiedzi ich byłych zawodników, którzy wypowiadają się o nich w samych superlatywach. Jest to najlepsza laurka dla trenera.
Czasami wystarczy być po prostu sobą - być człowiekiem, a nie udawać kogoś kim się nie jest. (taka złota myśl ;)

pozdrawiam
Damian Seweryn